|
| Meester Jeroen blogt |
Iedere keer als ik in een nieuwe klas kom, zie ik weer allemaal waardevolle,
bijzondere kinderen. De een wat drukker, creatiever, sportiever, met meer
doorzettingsvermogen of enthousiaster dan de ander, maar allemaal wil ik ze
graag beter leren kennen en zijn ze me even waardevol. Het blijven immers
kinderen.
Een vervanging deze week bracht me een bijzondere
situatie...
Ik verving in de groep 5/6 waar ook Klaartje (verzonnen naam)
zat. Er is niets mis met deze hardwerkende en vrolijke meid, een prachtig kind
om in de klas te hebben! En toch is er wel 'wat bijzonders' met Klaartje, ze
heeft een bed op school staan waarop ze na de pauze even gaat rusten of
slapen.
Ik herinner me nog letterlijk wat er tijdens een gesprekje tussen
mij en Klaartje (over haar ziekte en de gevolgen op school) vanmorgen gezegd
werd.
Buur van Klaartje: "Je ziet zo ook niets aan
Klaartje!"
Klaartje glimlacht. Meester Jeroen met een
dikke glimlach: "Nou, ik wel hoor..." Verbaasde gezichten van
Klaartje en haar buur zijn het gevolg, waarop Klaartje zegt: "Alleen ben ik snel
moe en heb ik vaak rode wangen." Meester Jeroen: "Nou, ik zie een
hardwerkende en vrolijke meid die gelukkig ook nu weer een dikke smile op d'r
gezicht heeft. En die rode wangen staan je ook gewoon heel goed, daar is niets
mis mee!"
En je raadt het vast al, de glimlach op Klaartjes gezicht
werd nog groter en ik dacht zelfs te zien dat haar wangen wat roder werden. En
dan vast niet omdat dit korte gesprekje zo vermoeiend
was...
 's Middags
staat er achter haar tafeltje een bijzonder apparaat (zie foto hiernaast) en is
Klaartje niet op school. Zo gaat dat nu al haar hele schoolloopbaan, maar sinds
kort is er wel wat prachtig nieuws. Om half twee wordt de Webchair (de
bijzondere stoel/ apparaat) aangezet. Een verbinding wordt opgestart (Skype) en even later verschijnt het
vrolijke gezicht van Klaartje op het scherm. Ze ligt thuis op bed met een laptop
voor zich. We zwaaien naar elkaar en ze reageert zelfs spontaan op mijn
knipoog!
Het is wel even wennen hoor! Ik had wel eens van deze manier van
lesgeven gehoord en er wat over gelezen, maar nu sta ik daar ineens zelf
plotsklaps in volle actie met dat prachtige ding. Moderne techniek is toch
geweldig (als het werkt)! Mijn eerste kennismaking/ les met de Webchair heeft
een enorm positieve indruk op me gemaakt, want alleen op deze manier kan
Klaartje vanmiddag toch (maar kort en een beetje) bij ons zijn!
Natuurlijk moest er ook wat mis gaan. Nét voordat ik
de les wilde afsluiten maakte Klaartje met woord en gebaar duidelijk dat ze
niets meer hoorde. "Hallo Klaartje... Klaaaaaaartje... test 1,2,3..." Maar toch
hoorde ze me niet meer. Wat bleek... de batterij van het microfoontje dat ik om
had was op. Met grote letters schreef ik op het bord: "Batterij is op. We zijn
toch klaar. Misschien tot een volgende keer Klaartje! Doeidoei!"Met haar
kenmerkende glimlach en een uitbundig over en weer gezwaai nemen we
afscheid.
Klaartje, bedankt voor vandaag, bedankt voor je dikke
smile. Je bent een toppertje!
Voor bovenstaand artikel op de blog van meester Jeroen, kan je op de volgende link klikken: Meester Jeroen blogt
Voor de homepage van meester Jeroen kan je hier terecht.
|