| De aandoening die in de volksmond wordt opgevoerd als een dekmantel voor luiheid heeft een genetische basis. Onderzoekers aan het Imperial College van Londen onderzochten de samenstelling van witte bloedcellen in proefpersonen bij wie cvs was vastgesteld. Ze ontdekten een duidelijke overactiviteit van de genen in de witte bloedcellen. Het is het eerste tastbare bewijs dat de ziekte niet enkel tussen de oren van de mensen bestaat, maar een neurobiologische basis heeft. De symptomen van cvs zijn ondertussen welbekend. Ze kunnen vergeleken worden met die van een kater, maar dan een heel lange. Patiënten voelen zich maandenlang zwak, kunnen zich moeilijk of niet concentreren, hebben slaapstoornissen en hoofdpijn. Omdat de klachten zo subjectief en onmeetbaar zijn, worden de gevolgen van het syndroom vaak onderschat.
Zowel door de man op straat als door sceptische wetenschappers wordt het allemaal afgedaan als ''chronische luiheid'' eerder dan een werkelijke ziekte. Onderzoekers aan de Britse universiteit maken korte metten met die volkswijsheden en leverden het bewijs dat de aandoening wel degelijk een lichamelijke basis heeft. Ze onderzochten bloedstalen van vijftig mensen, van wie de helft leed aan cvs. De witte bloedcellen van de patiënten vertoonden een
opmerkelijk onregelmatige activiteit tegenover die van de gezonde
mensen. "Cvs ontregelt het immuunsysteem van de patiënt", verklaart
Boudewijn Van Houdenhove, hoogleraar in de medische en ge
zondheidspsychologie aan de KU Leuven, "daardoor reageert het lichaam alsof het ziek is, terwijl er helemaal niets scheelt." De oorzaak van de aandoening zou volgens de nieuwe studie genetisch van aard kunnen zijn. Jonathan Kerr, de professor die het onderzoek leidde, zag dat niet alleen het immuunsysteem overactief was, ook een deel van de genen was vier keer actiever dan bij de ge zonde mensen. Die bevindingen doen het vermoeden rijzen dat bepaalde genen verantwoordelijk zijn voor wie het syndroom oploopt en wie niet.
Dat het syndroom een genetische basis heeft, zou tevens betekenen dat de ziekte moet worden opgewekt. "Bijna alle patiënten getuigen dat ze chronisch vermoeid zijn geworden na een infectie of een zeer
stresserende periode", zegt dokter Van Houdenhove. Het chronisch vermoeidheidssyndroom belemmert naar schatting het
dagelijks leven van 20.000 Belgen. Sinds april dit jaar erkent de
Rijksdienst voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (Riziv) het
syndroom als ziekte. Sindsdien kunnen patiënten arbeidsongeschikt
verklaard worden en rekenen op terugbetalingen en vergoedingen. Daarmee zijn de problemen van de patiënten echter nog niet allemaal van de baan. Hoewel de Wereldgezondheidsorganisatie (WGO) de ziekte als neurologisch classificeert, gaat men er in België nog steeds van uit dat het een psychiatrische aandoening is. "Het komt maar al te vaak voor dat verzekeringen onderaan op hun polis zetten dat psychiatrische aandoeningen niet zullen worden terugbetaald", zegt Van Houdenhove, "de erkenning van het syndroom als neurologische aandoening is dan ook van groot belang voor de patiënten." |